KARDEŞLERİM ( Bölüm 8)

-

 


HABİL KABiL KARDEŞLER (8 BÖLÜM)


İki masum yavru emanetti artık onlara. Artık anne ve babaydılar. "Aman onlar iyi olsun da" dediler. Evlatları için hep cenneti istediler...

BÜYÜ (şiir)

Ey güzel bebeğim
Geldin artık aramıza
Hayatta kalmak için 
Mecbursun yemeğe, içmeye, uyumaya

Aç kalma. Kursağını doldur
Anne suyuyla
Üşüme. Bürü kendini
Şefkatli kollarla

Uykuyla güçlen
Oyunla anla
Duyarak ezberle
Taklit ederek kavra

Hedefin büyümek olsun
Her senede ve ayda
Büyü ki; koşabilesin
İki ayak üstünde arzda

Yemeğini kendin ye, büyü
Elbiseni kendin giy, büyü
Konuş, öğren, yaz, çiz; büyü
Anlamaya çalış dünyayı, büyü

Her sene bir topuk boyu daha
Uzayarak yaklaş gök kubbeye
Anlayarak bak semaya

Ey güzel bebeğim
Sağlık içinde büyü
Keskin gözlerle kavra
Çöz artık bu büyüyü

Hedefin büyümek olsun
Her senede ve ayda
Büyü ki yapabilesin
Kulluk vazifeni aşkla

Alnın secdeye değsin, büyü
Dilin ahlakı söylesin, büyü
İşin rast gitsin, büyü
Başın dik olsun, büyü

Büyü ve güçlen
Döv zalimi
Güçlen ve büyü
Kov cahili

Ey güzel bebeğim, büyü
Aşkı, aşkla sev
Huzuru, huzurda bul
Mutluluğu mutlu et
Hayatı hayatta tut
Aklını akıllandır
Hislerini hisset
Gördüğünü anla
Anladığını görmeye çalışma
Kul ile Rab arasına karışma
İçini göremediğinin dışına bakma
Öteleri dünya ile kıyaslama

Ey güzel bebeğim
Geldin artık aramıza
Hayatta kalmak için 
Mecbursun bilgiye, güce, vicdana

Bileğini kimseye büktürme, büyü
Sözünü kimseye kestirme, büyü
Rüyalarının peşinden git
Ruhunu besle, büyü

Büyük dünyanın yükü büyük
Büyük vazifenin yükü büyük
Büyük mükâfatın yükü büyük
Ey güzel bebeğim, büyü
Unutma, Allah büyük...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAKKIMDA

-
Resim
 YAZARLIĞIMIN HİKAYESİ    Bir tohum düştü dünyaya. Doğdu, filiz verdi. Kıymetlisiydi toprağının. Pamuk bulutlar sardı onu kundak gibi. İncitmesindi hiçbir şey. Sarıp sarmalandı. Hep merak vardı. Öyle ya, şimdiden kimse bilemezdi bu tohumun ne olacağını. Serpilsin yaprak versin. Bir ipucu olurdu belki o zaman. Herkes güzel narin bir şey çıkacağını tahmin ediyordu. Öyle ya, belliydi zaten sarıp sarmalanmasından. Kıymet verilmişti ona. Toprağının biriciklerindendi. Toprak ona hep cömertti. Yağmur yoksa ne yazar, o tohuma su bulurdu toprak. Derinlerden diplerden kuyulardan su çeker verirdi ona. Tohum susuz kalmasın diye.    Suyu sağlam, özü sağlam tohum serpildi. Başladı doğadaki mücadelesi. Rüzgar sert esti, dolu vurdu dallarına, ayaklar ezdi yapraklarını. Belki büyümesin diye; belki de büyüsün diyeydi tüm bunlar. Ama ne toprak onu, ne o toprağı bırakmadı. Arada güneşli günlerde gördü, kasvetli yağmurlarıda.     Tüm bunlarla büyüdü, büyüdü o minicik...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 6)

-
Resim
  HABİL KABiL KARDEŞLER (6 BÖLÜM) Uzun bir serüven başlıyor böylece dünyada. Her şeyin ilki zuhur ediyor sırasıyla. İlk insan, ilk iman, ilk şeytan. Henüz Allah'ı inkar yok dünyada.  İman dolu bir yuva kuruluyor Hazreti Adem ve Hazreti Havva arasında. Artık Hazreti Ademin kalbi huzur içinde. Zevcesi yanında. Onsuz cennetteyken bile kalbi " sükunet " bulamamıştı da Yüce Mevla , Hazreti Havva'yı yarattı ona. Hazreti Adem'in canından, kaburgasından. Huzur diyarı cennetteyken bile öyle sükunet buldu Hazreti Adem.  Ama Hazreti Havva dünyada yalnızlık hissediyor. "Koskoca dünyada tek mi kaldık?" Hazreti Adem zevcesini teskin ediyor. "Allah c.c. tek nefisten seni yarattı. Ben yalnız değilim bekle sabret..." Zamanlar sonra Hazreti Havva'da ince ruhluluk tavanda. Duygular aşırılıkta, vücudu farklılıkta. Hazreti Adem "Müjde Bir tanem. Zevcem müjde! Allah c.c. yeni insanlar yaratmakta. Senin rahminin korumasında..." Evet, cennete var olan...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 1)

-
Resim
    HABİL KABiL KARDEŞLER  (1 BÖLÜM) Cenabü Rabbül Alemin'in yarattığı sayısız mekan arsından seçilmiş; en güzel, en cazibeli ve en yaşanılası gezegen: dünya... Bundan geriye git gidebildiğin kadar; varoluş harikalarından biri olan gezegen; yani gezegenimiz...İnsanoğlu için ayrı bir döşenmiş, süslenmiş... Toprağı-dağı, çimeni-ormanı, şelalesi- denizi eşsiz güzellik zirvelerini yaşıyor...    Sayısız kulu ağırlayan dünya bu kez, cennet ahalisinden konuklarını bekliyor. Zaten insanoğlu konuk değil midir dünyada? Ebedi alemi kazanmak için gönderilen, tertemiz, pak diyar olan cennetten? İnsan görünmez bir bağ ile bağlandı dünyaya. Öyle kolay kolay kopmayan. Cesedimizi kendine çeken bağ; yerçekimi ... Peki ya ruhun bağı nedir dünyaya? Sevgi midir? Ünsiyet midir? Bu kuvvetli duygu çekimi. Yoksa ruhun dünyaya bağı özlem midir? Hasret duyduğu diyarın izlerini hissedince mi sever dünyayı? Dünyaya bağlılık, ünsiyet bile ispatıdır o pak diyarın... Dünya bekliyor konuklarını...
Devamı