KARDEŞLERİM ( Bölüm 1)

    HABİL KABiL KARDEŞLER 

(1 BÖLÜM)

Cenabü Rabbül Alemin'in yarattığı sayısız mekan arsından seçilmiş; en güzel, en cazibeli ve en yaşanılası gezegen: dünya...

Bundan geriye git gidebildiğin kadar; varoluş harikalarından biri olan gezegen; yani gezegenimiz...İnsanoğlu için ayrı bir döşenmiş, süslenmiş... Toprağı-dağı, çimeni-ormanı, şelalesi- denizi eşsiz güzellik zirvelerini yaşıyor...

   Sayısız kulu ağırlayan dünya bu kez, cennet ahalisinden konuklarını bekliyor. Zaten insanoğlu konuk değil midir dünyada? Ebedi alemi kazanmak için gönderilen, tertemiz, pak diyar olan cennetten?

İnsan görünmez bir bağ ile bağlandı dünyaya. Öyle kolay kolay kopmayan. Cesedimizi kendine çeken bağ; yerçekimi... Peki ya ruhun bağı nedir dünyaya? Sevgi midir? Ünsiyet midir? Bu kuvvetli duygu çekimi. Yoksa ruhun dünyaya bağı özlem midir? Hasret duyduğu diyarın izlerini hissedince mi sever dünyayı? Dünyaya bağlılık, ünsiyet bile ispatıdır o pak diyarın...

Dünya bekliyor konuklarını, geliyor o pak diyardan. İlk insan ve ilk peygamber... Dünya kendisinde gizlenmiş cefa ve imtihan olmasa; elbette tüm güzelliklerini, nimetlerini zahmetsiz verirdi insana. Hikmet gizli dünyada. Tüm kullar amade Yüce Rabbin hükmüne... Dünyaya konulan kanunları fizik, cebir, coğrafya, tıp... daha niceleri... Dünya bu kuralların, kanunların dışında iş yapmaz. Kanunların dışına çıkmak ne mümkün? İsyan insana mahsusken...

Cennet libaslarından ari şekilde ilk eş, ilk aşıklar, ilk insanlar dünyaya teşrif ettiler. Cennet kokulu tenleri ayan. Gözlerde yaş, dillerde nedamet Yüce Rabbe...

Sayısız mahluk halk eylemiş olan Rabbimiz buyruk eylemiş insan hakkında "Yaratılan en güzel surette" yarattığını. Güzelliğin kemalinde ilk insan Hazreti Adem... Cennet incisi gibi yaş akıtıyor gözlerinden. Yalnız, etrafında kimse yok. Zevcesi Hazreti Havva kim bilir dünyanın neresinde bir başına? Hazreti Adem yalnız olmasına rağmen haya timsali, mahcup... Örtünüyor bulduğu ilk şeyle. Evlatları kalabalıklar içindeyken bile örtünmezken artık...