KARDEŞLERİM (Bölüm 2)

-

HABİL KABİL KARDEŞLER (2 BÖLÜM)



     Hazreti Adem artık dünyada. Ürperiyor teni, üşüyor, acıkıyor, susuyor. Terliyor, yoruluyor, uyuyor artık. Bin bir türlü ihtiyaç sahibi oluyor. Dünya ona tüm bunları bir bir gösteriyor. Hazreti Adem cennette olmayan şeylerden birine sahip oluyor. Beşeri ihtiyaçları...
     İlk insan Hazreti Adem ve eşi Hazreti Havva'dan sonra var olan ve var olacak olan tüm insanların çilesi toplansa ve bir insana verilse, Hazreti Adem ve Hazreti Havva'nın dünya çilesi yine fazladır o kişiden. Cennetten dünyaya gelmek...
    Yürüyor Hazreti Adem. Dağ taş demeden yürüyor. Arıyor zevcesini. Tertemiz cennet toprağından sonra dünya zemininin ayak tabanlarına verdiği rahatsızlığa rağmen yürüyor. Cennette olmayan bir şeyle daha tanışıyor dünyada. "Acı duymak"
     Yürümekten yorgun düşünce ayaklarında, bu kez de "ağrı" ile tanışıyor. Cenneti görüp, orada yaşayıp, hatırlayarak dünyaya inen bir kula; dünya hayatı sek çile ve ıstırap değil midir? Hatta dünya güzelliklerini sınırsız sunsa; nimetlerini, hazinelerini başından aşağı yağdırsa da cennetten ayrılmanın özlemini giderir mi hiç? Halbuki öyle midir evlatları için? Dünyanın yüzlerine hafif bir tebessümü bile yeter onlara cenneti unutturmaya.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAKKIMDA

-
Resim
 YAZARLIĞIMIN HİKAYESİ    Bir tohum düştü dünyaya. Doğdu, filiz verdi. Kıymetlisiydi toprağının. Pamuk bulutlar sardı onu kundak gibi. İncitmesindi hiçbir şey. Sarıp sarmalandı. Hep merak vardı. Öyle ya, şimdiden kimse bilemezdi bu tohumun ne olacağını. Serpilsin yaprak versin. Bir ipucu olurdu belki o zaman. Herkes güzel narin bir şey çıkacağını tahmin ediyordu. Öyle ya, belliydi zaten sarıp sarmalanmasından. Kıymet verilmişti ona. Toprağının biriciklerindendi. Toprak ona hep cömertti. Yağmur yoksa ne yazar, o tohuma su bulurdu toprak. Derinlerden diplerden kuyulardan su çeker verirdi ona. Tohum susuz kalmasın diye.    Suyu sağlam, özü sağlam tohum serpildi. Başladı doğadaki mücadelesi. Rüzgar sert esti, dolu vurdu dallarına, ayaklar ezdi yapraklarını. Belki büyümesin diye; belki de büyüsün diyeydi tüm bunlar. Ama ne toprak onu, ne o toprağı bırakmadı. Arada güneşli günlerde gördü, kasvetli yağmurlarıda.     Tüm bunlarla büyüdü, büyüdü o minicik...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 6)

-
Resim
  HABİL KABiL KARDEŞLER (6 BÖLÜM) Uzun bir serüven başlıyor böylece dünyada. Her şeyin ilki zuhur ediyor sırasıyla. İlk insan, ilk iman, ilk şeytan. Henüz Allah'ı inkar yok dünyada.  İman dolu bir yuva kuruluyor Hazreti Adem ve Hazreti Havva arasında. Artık Hazreti Ademin kalbi huzur içinde. Zevcesi yanında. Onsuz cennetteyken bile kalbi " sükunet " bulamamıştı da Yüce Mevla , Hazreti Havva'yı yarattı ona. Hazreti Adem'in canından, kaburgasından. Huzur diyarı cennetteyken bile öyle sükunet buldu Hazreti Adem.  Ama Hazreti Havva dünyada yalnızlık hissediyor. "Koskoca dünyada tek mi kaldık?" Hazreti Adem zevcesini teskin ediyor. "Allah c.c. tek nefisten seni yarattı. Ben yalnız değilim bekle sabret..." Zamanlar sonra Hazreti Havva'da ince ruhluluk tavanda. Duygular aşırılıkta, vücudu farklılıkta. Hazreti Adem "Müjde Bir tanem. Zevcem müjde! Allah c.c. yeni insanlar yaratmakta. Senin rahminin korumasında..." Evet, cennete var olan...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 1)

-
Resim
    HABİL KABiL KARDEŞLER  (1 BÖLÜM) Cenabü Rabbül Alemin'in yarattığı sayısız mekan arsından seçilmiş; en güzel, en cazibeli ve en yaşanılası gezegen: dünya... Bundan geriye git gidebildiğin kadar; varoluş harikalarından biri olan gezegen; yani gezegenimiz...İnsanoğlu için ayrı bir döşenmiş, süslenmiş... Toprağı-dağı, çimeni-ormanı, şelalesi- denizi eşsiz güzellik zirvelerini yaşıyor...    Sayısız kulu ağırlayan dünya bu kez, cennet ahalisinden konuklarını bekliyor. Zaten insanoğlu konuk değil midir dünyada? Ebedi alemi kazanmak için gönderilen, tertemiz, pak diyar olan cennetten? İnsan görünmez bir bağ ile bağlandı dünyaya. Öyle kolay kolay kopmayan. Cesedimizi kendine çeken bağ; yerçekimi ... Peki ya ruhun bağı nedir dünyaya? Sevgi midir? Ünsiyet midir? Bu kuvvetli duygu çekimi. Yoksa ruhun dünyaya bağı özlem midir? Hasret duyduğu diyarın izlerini hissedince mi sever dünyayı? Dünyaya bağlılık, ünsiyet bile ispatıdır o pak diyarın... Dünya bekliyor konuklarını...
Devamı