KARDEŞLERİM ( Bölüm 4)

-

 


HABİL KABiL KARDEŞLER (4 BÖLÜM)

Yola düşüyor Hazreti Adem. Yürüyor baharat kokulu yollarda. Yol bitiyor, denizin kıyısında adımları. Eşi Hazreti Havva'ya kavuşmalı. Hangi yöne gitmeli? 

Esen rüzgar çok tanıdık bir koku getiriyor Ona. Cennet kokulu yâri Hazreti Havva'dan. Ve sanki rüzgar fısıldıyor kulağına Hazreti Havva'nın sesini. "Kavuşmamız yakın, seni bekliyorum."

Rüzgarlar, yıldızlar Onun yönü oluyor, pusulası, haritası... Gidiyor toprağı ateş, göğü güneş, taşı-kayası bıçak o diyara varıyor. Sanki su ve yağmur serap olup kaçmış bu diyardan. 

Ama Hazreti Adem'e o diyar ayrı güzel geliyor. Sanki semasında cennete açılan kapıları var. Yağmuru az ama nuru çok sanki bu memleketin semalarının. İlk peygamberin ayakları son peygamberin yurdunda...

Arafat'ta özlem bitiyor. Sevinç başlıyor Hazreti Adem ile Hazreti Havva'ya. Arafat dağı yine hınca hınç melek dolu. Kutluyorlar bu güzel kavuşmayı.

Hazreti Adem ile Hazreti Havva'nın ilişkileri başka boyutlarda kazanıyor. İki aşık eş olan bu insanlar aynı zamanda ilk peygamber ve onun ilk ümmeti. 

Hazreti Havva eşi Hazreti Ademin peygamberliğini ikrar getiriyor. Rehbersiz bırakmayan Rabbe şükür. Öyle ya bu diyarda nerededir rızası ve nedir yasak ve günah olan? Nasıl kulluk edilir Rabbe dünyada? Allah'ın rahmeti değil midir peygamber? İlk vahiy ilk peygamberin dudaklarında. Ve ilk vahiy ilk ümmetin kulaklarında...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAKKIMDA

-
Resim
 YAZARLIĞIMIN HİKAYESİ    Bir tohum düştü dünyaya. Doğdu, filiz verdi. Kıymetlisiydi toprağının. Pamuk bulutlar sardı onu kundak gibi. İncitmesindi hiçbir şey. Sarıp sarmalandı. Hep merak vardı. Öyle ya, şimdiden kimse bilemezdi bu tohumun ne olacağını. Serpilsin yaprak versin. Bir ipucu olurdu belki o zaman. Herkes güzel narin bir şey çıkacağını tahmin ediyordu. Öyle ya, belliydi zaten sarıp sarmalanmasından. Kıymet verilmişti ona. Toprağının biriciklerindendi. Toprak ona hep cömertti. Yağmur yoksa ne yazar, o tohuma su bulurdu toprak. Derinlerden diplerden kuyulardan su çeker verirdi ona. Tohum susuz kalmasın diye.    Suyu sağlam, özü sağlam tohum serpildi. Başladı doğadaki mücadelesi. Rüzgar sert esti, dolu vurdu dallarına, ayaklar ezdi yapraklarını. Belki büyümesin diye; belki de büyüsün diyeydi tüm bunlar. Ama ne toprak onu, ne o toprağı bırakmadı. Arada güneşli günlerde gördü, kasvetli yağmurlarıda.     Tüm bunlarla büyüdü, büyüdü o minicik...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 6)

-
Resim
  HABİL KABiL KARDEŞLER (6 BÖLÜM) Uzun bir serüven başlıyor böylece dünyada. Her şeyin ilki zuhur ediyor sırasıyla. İlk insan, ilk iman, ilk şeytan. Henüz Allah'ı inkar yok dünyada.  İman dolu bir yuva kuruluyor Hazreti Adem ve Hazreti Havva arasında. Artık Hazreti Ademin kalbi huzur içinde. Zevcesi yanında. Onsuz cennetteyken bile kalbi " sükunet " bulamamıştı da Yüce Mevla , Hazreti Havva'yı yarattı ona. Hazreti Adem'in canından, kaburgasından. Huzur diyarı cennetteyken bile öyle sükunet buldu Hazreti Adem.  Ama Hazreti Havva dünyada yalnızlık hissediyor. "Koskoca dünyada tek mi kaldık?" Hazreti Adem zevcesini teskin ediyor. "Allah c.c. tek nefisten seni yarattı. Ben yalnız değilim bekle sabret..." Zamanlar sonra Hazreti Havva'da ince ruhluluk tavanda. Duygular aşırılıkta, vücudu farklılıkta. Hazreti Adem "Müjde Bir tanem. Zevcem müjde! Allah c.c. yeni insanlar yaratmakta. Senin rahminin korumasında..." Evet, cennete var olan...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 1)

-
Resim
    HABİL KABiL KARDEŞLER  (1 BÖLÜM) Cenabü Rabbül Alemin'in yarattığı sayısız mekan arsından seçilmiş; en güzel, en cazibeli ve en yaşanılası gezegen: dünya... Bundan geriye git gidebildiğin kadar; varoluş harikalarından biri olan gezegen; yani gezegenimiz...İnsanoğlu için ayrı bir döşenmiş, süslenmiş... Toprağı-dağı, çimeni-ormanı, şelalesi- denizi eşsiz güzellik zirvelerini yaşıyor...    Sayısız kulu ağırlayan dünya bu kez, cennet ahalisinden konuklarını bekliyor. Zaten insanoğlu konuk değil midir dünyada? Ebedi alemi kazanmak için gönderilen, tertemiz, pak diyar olan cennetten? İnsan görünmez bir bağ ile bağlandı dünyaya. Öyle kolay kolay kopmayan. Cesedimizi kendine çeken bağ; yerçekimi ... Peki ya ruhun bağı nedir dünyaya? Sevgi midir? Ünsiyet midir? Bu kuvvetli duygu çekimi. Yoksa ruhun dünyaya bağı özlem midir? Hasret duyduğu diyarın izlerini hissedince mi sever dünyayı? Dünyaya bağlılık, ünsiyet bile ispatıdır o pak diyarın... Dünya bekliyor konuklarını...
Devamı