KARDEŞLERİM ( Bölüm 3)

-

 



HABİL KABiL KARDEŞLER (3 BÖLÜM)

Hazreti Ademin yüz ifadesi mahcup, kafasını kaldırıp da bakamıyor semaya. Pişmanlık ve tövbe çıkıyor her hareketinden, bakışından, duruşundan. Ve tabiki de tövbe ile atıyor kalbi adeta. Zellesinin affını istiyor Yaratıcısından. Yani Tevvab olan Allahu Teala Hazretlerinden...

Ve yoldaşı melek Cebrail (Aleyhisselam). Tüm peygamberlere olduğu gibi Hazreti Ademe'de vahyi ulaştırıyor. Hazreti Ademin gözlerinde yine inci tanesi yaşlar. Seviniyor, secdeye kapanıyor. Şükürler ediyor. Tövbesi kabul olmuş neslinden evladı Muhammed (Sallallahu aleyhi ve sellem) hürmetine. Muhammed-i nur iniyor dünyaya. Muhammed (Aleyhisselam) inmeden onun rahmet peygamberi olma nuru...

Dünya aydınlanıyor o an. Tövbe kabul olmuş. Güneş tutulması bitmiş. Karanlık uzaya çekilmiş. Artık dünyada aydınlıkta var. Tövbe kabul.

Hazreti Adem artık koşuyor sağa sola. Bir iz arıyor eşi Hazreti Havva'dan. Hemen ona ulaşmalı. Tövbesinin kabulünü muştulamalı...


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

HAKKIMDA

-
Resim
 YAZARLIĞIMIN HİKAYESİ    Bir tohum düştü dünyaya. Doğdu, filiz verdi. Kıymetlisiydi toprağının. Pamuk bulutlar sardı onu kundak gibi. İncitmesindi hiçbir şey. Sarıp sarmalandı. Hep merak vardı. Öyle ya, şimdiden kimse bilemezdi bu tohumun ne olacağını. Serpilsin yaprak versin. Bir ipucu olurdu belki o zaman. Herkes güzel narin bir şey çıkacağını tahmin ediyordu. Öyle ya, belliydi zaten sarıp sarmalanmasından. Kıymet verilmişti ona. Toprağının biriciklerindendi. Toprak ona hep cömertti. Yağmur yoksa ne yazar, o tohuma su bulurdu toprak. Derinlerden diplerden kuyulardan su çeker verirdi ona. Tohum susuz kalmasın diye.    Suyu sağlam, özü sağlam tohum serpildi. Başladı doğadaki mücadelesi. Rüzgar sert esti, dolu vurdu dallarına, ayaklar ezdi yapraklarını. Belki büyümesin diye; belki de büyüsün diyeydi tüm bunlar. Ama ne toprak onu, ne o toprağı bırakmadı. Arada güneşli günlerde gördü, kasvetli yağmurlarıda.     Tüm bunlarla büyüdü, büyüdü o minicik...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 6)

-
Resim
  HABİL KABiL KARDEŞLER (6 BÖLÜM) Uzun bir serüven başlıyor böylece dünyada. Her şeyin ilki zuhur ediyor sırasıyla. İlk insan, ilk iman, ilk şeytan. Henüz Allah'ı inkar yok dünyada.  İman dolu bir yuva kuruluyor Hazreti Adem ve Hazreti Havva arasında. Artık Hazreti Ademin kalbi huzur içinde. Zevcesi yanında. Onsuz cennetteyken bile kalbi " sükunet " bulamamıştı da Yüce Mevla , Hazreti Havva'yı yarattı ona. Hazreti Adem'in canından, kaburgasından. Huzur diyarı cennetteyken bile öyle sükunet buldu Hazreti Adem.  Ama Hazreti Havva dünyada yalnızlık hissediyor. "Koskoca dünyada tek mi kaldık?" Hazreti Adem zevcesini teskin ediyor. "Allah c.c. tek nefisten seni yarattı. Ben yalnız değilim bekle sabret..." Zamanlar sonra Hazreti Havva'da ince ruhluluk tavanda. Duygular aşırılıkta, vücudu farklılıkta. Hazreti Adem "Müjde Bir tanem. Zevcem müjde! Allah c.c. yeni insanlar yaratmakta. Senin rahminin korumasında..." Evet, cennete var olan...
Devamı

KARDEŞLERİM ( Bölüm 1)

-
Resim
    HABİL KABiL KARDEŞLER  (1 BÖLÜM) Cenabü Rabbül Alemin'in yarattığı sayısız mekan arsından seçilmiş; en güzel, en cazibeli ve en yaşanılası gezegen: dünya... Bundan geriye git gidebildiğin kadar; varoluş harikalarından biri olan gezegen; yani gezegenimiz...İnsanoğlu için ayrı bir döşenmiş, süslenmiş... Toprağı-dağı, çimeni-ormanı, şelalesi- denizi eşsiz güzellik zirvelerini yaşıyor...    Sayısız kulu ağırlayan dünya bu kez, cennet ahalisinden konuklarını bekliyor. Zaten insanoğlu konuk değil midir dünyada? Ebedi alemi kazanmak için gönderilen, tertemiz, pak diyar olan cennetten? İnsan görünmez bir bağ ile bağlandı dünyaya. Öyle kolay kolay kopmayan. Cesedimizi kendine çeken bağ; yerçekimi ... Peki ya ruhun bağı nedir dünyaya? Sevgi midir? Ünsiyet midir? Bu kuvvetli duygu çekimi. Yoksa ruhun dünyaya bağı özlem midir? Hasret duyduğu diyarın izlerini hissedince mi sever dünyayı? Dünyaya bağlılık, ünsiyet bile ispatıdır o pak diyarın... Dünya bekliyor konuklarını...
Devamı